Hmjah. Ik ben terug terug uit Japan, en na een maand "ik zit in Japan" te lezen heb ik besloten ook maar eens iets aan deze blog te doen. Jullie mogen het verslag over de Japanreis trouwens nog verwachten.

Maar deze post dus.

Zoals jullie misschien weten heb ik een passie voor klassieke dans, het klassiek ballet. Ik beoefen deze combinatie tussen kunst en sport al sinds mijn vierde levensjaar, grote broer en zus achterna naar de balletschool. Je zou dus kunnen zeggen dat ik nooit beter geweten heb, maar ik ben er vast van overtuigd dat het klassiek ballet mijn leven op vele vlakken verrijkt heeft: bewust zijn van houding en lichaam, intense aanraking met klassieke muziek, ritmische voeling, leren genieten van lichamelijke ontberingen :-)...

Ik heb echter de indruk dat deze kunst/sport aan populariteit inboet. Niet alleen zitten de zalen minder vaak vol en  wordt er over het algemeen minder aandacht aan besteed, ook de organisaties en mensen die er mee bezig zijn wijken steeds verder van de kern van het klassiek ballet af. De klassieke stukken en muziek worden als "saai" of "grijsgedraaid" ("grijsgedanst?") beschouwd, de klassieke danstechniek wordt gezien als iets uit de oertijd dat veel te eentonig is en dat je lichaam om zeep helpt. Maar volgens mij is regel die van toepassing is bij zoveel andere sporten/kunsten hier des te meer relevant: Je kan pas echt evolueren als je de basis beheerst.

Die basis beheersen kost echter veel inspanning, en de meerwaarde is vaak ver te zoeken. Er is dus nood aan een communicatie die de verrijking van het klassiek ballet op zo'n manier laat zien dat het interessant wordt, want de tijd dat het er simpelweg met de russische methode (inclusief houten stok) ingeramd werd lijkt voorbij.

Anaheim Ballet is zo'n communicatieoffensief begonnen via alle gangbare web2.0 kanalen: Een super boodschap, op een leuke manier gebracht, en volgens mij met een redelijk beperkt budget. I love it.

Voor mij is dit alvast inspirerend: